Sayfalar

5 Haziran 2012 Salı

Merhaba Yarenler


Merhaba yarenler, felaket arkadaşlarım

İster gündemi değiştirmek için olsun, ister dizayn etmek için yakın zamanda ağızdan çıktı kürtaj ile ilgili acil eylem planı.
Giyimine, oturuşuna, araba kullanmasına, sakız çiğnemesine, kaçıp gitmesine, koşup gelmesine, ağlamasına, yürümesine, siyasi tercihine, makyajına, konuşmasına, yemesine, içmesine, gülmesine, bağırmasına, beraberliğine, ayrılmasına, savaşmasına, barışmasına, yerkürede eylediği, düşlediği her şeyine müdahale edilen kadına hayatın ‘kısa bir süreliğine’ son döner tekmesi.

Allah razı olsun o kadar güçlendirdiniz ki en sert tekmeniz bile artık sarsamıyor kadınları. “Hangi sebeple olursa olsun çocuk aldırmamalı. Gerekirse devlet bakar.” buyruldu. Yalan değil aslında, düşünelim ilk akla gelen devlet himayesindeki çocukların en kalabalık biçimde barındığı yeri: Cezaevleri. Devlet eliyle uygulanan geleneksel pedagojik yaklaşımın genel yöntem ve araçları: Cop, tecavüz, ağırlaştırılmış hapis. Özel yaklaşım: İmha! Annesinden daha fazla evladı düşünen devlet, evden uzaklaşan çocuğa kesiyor cezayı: Dayak cennetten, füze F 16’dan çıkma. Roboski’nin kırkı yeni çıktı. Haydi, al şefkatli kollarına çocuk cesetlerini, gezdir diyar diyar. Tam istediğin gibi çıtları çıkmaz artık, hem sayıları da üçten çok fazla.

Yeni öldürdükleri, hapse tıktıkları habercisidir yeni doğana sunacaklarının. ‘Yaşam hakkının kutsallığı’ adına doğmamış çocuğa don biçen devlet doğmuşuna kefen biçiyor.

Ne kadar cop yesek de kafamıza, meselenin farkındayız;  tüm söylemlerinizin ne annenizin süt kalitesiyle ne de otoriter babanızın imajıyla alakası var. Zira bazı antropologlara göre; “ilk önce kadını silahsızlandırıp, toplumsal karar alma süreçlerinden men ederek doğan sınıflı toplum” daha çok çirkefe gebe. Tam da bu yüzden çirkefe karşı kadın- erkek bela olacağız. Koşulsuz hem de ilk olarak çirkefi aldıracağız. Bırak aldırmayı kökünü kurutacağız.  Senin isteğin olan “her ne sebeple olursa olsun ALDIRMAMAYA” gelince ise, kesinlikle aldırmayacağımız; hayatımız üzerinde her gün yenilenen tahakkümleriniz. Yine mi basmadı kafamız!

Yanınızda sizinle hemfikir kadınlar da varmış. Varsın olsun. Varın sürekli bunu da hatırlatın: bizim de yükümüz hafifler, sürekli siz vurursanız yüzlerine ayıplarını, garabetliklerini. Hatta devam edin böyle, biraz daha bilelim yiğit kim, it kim. Biliyorum ki hiçbir savaşın kadınlar teslim olmadıkça bitmeyeceğinden eminiz ikimizde.  Her seferinde gösterdik, hala basmıyor: İşte bu da sınıf kafası.

Bundan gayrı daha da çok neyi, neden, ne zaman aldırıp aldırmayacağımıza sadece biz karar vereceğiz. Olacak olan budur. Yazı bitti. Sabır bitti. Laf bitmedi…

Rubaide buyrulmuş:

Yaşam hakkı kutsaldır deyu
Lakin sunduğu çokça bombaymış
Gelmişte hayatımı zapt eyliyor
Keşke baban dışarı boşalsaymış

Azil Cibran

22 Mart 2012 Perşembe



kurt bunalırsa köye iner, kul bunalırsa dağa çıkar
newroz piroz be

25 Şubat 2012 Cumartesi

Nâzım Amca’ ya



Ben küçüktüm Nâzım Amca, senin sesin vardı hayalimde. Diziliydi kitapların, önünde bibloların durduğu kütüphanemizde.  Annem sesini kalınlaştırarak bir şeyler mırıldanırdı tozunu alırken bibloların. Çok severdi seni o. Tanımadın hiç onu, duymadı sesini; ama bana öğretti seni sevmeyi. 

Önceleri “bir kısrak başı gibi uzanan memleket”ti aklımdaki; sonra Mavi Gözlü Dev oldu hayalim: “Elleri büyük işler için yapılmış Mavi Gözlü Dev”. Seninle birlikte kırıldım “minnacık kadına”. “Pazar günlerimi” doldurdun sonra, ben gerçeklerin ayırtına varırken ‘hain’ sözünü söylemenin ne kadar zor olması gerektiğini öğrendim senden. 

Sen gittiğinden beri çok şey değişti; ama bir yandan da aynı kaldı aslında. Senin fikirlerin, inandıkların yaşadı bir yandan; bir taraftan çok sevdiğin insanlar, bu çok sevdiğin ülkenin insanları kavgalar ettiler. Cezalarını, pişmanlıklarını çocuklarına ödettiler. Nefretler büyüdü kimi zaman, kimi zaman el ele verdi insanlar. Gidenler oldu yanımızdan, yanına; yaslar tutuldu, sözler verildi. Adına filmler çekildi bu topraklarda, tiyatrolar, sergiler düzenlendi, konserler verildi. Çok değil; yirmi-otuz yıl sonra yanına gelecek insanlar seni tanımadan sen oldular. Kimi zaman cesaretinle sembol oldun, kimi zaman duygularınla arkadaş, fikirlerinle yoldaş... Kullandılar da adını, göstergesi oldun sözde anlayışlılıkların. 
Çok da yanlış anladık seni. “Ben miydim yanılan?” çok sordum kendime. Zühre sanmamdan mıdır kendimi, tanışmamızdaki çocukluğumdan mıdır sana sevgim bilmem, ama ne yalancı zihniyetlerin oyuncağı edilir “Kerem Gibi”, ne de savaşa gidercesine okunur şiirlerin, savaşa çağırırcasına.

“Hiroşimalı Kız”la konuştum geçenlerde Nâzım Amca. Hiç büyümedi ya o; yedi yaşında hala. Ablalık yapıyor; ama şimdi yeni “yedi yaşında”lara. Gazze’den, Bağdat’tan, Diyarbakır’dan arkadaşlar edinmiş kendine. Sarıl onlara, bizim adımıza özür dile sustuğumuz her saniye için. Dipçikler, satırlar konuşurken, biz yeterince bağırmadığımız için. Evet; ‘Kara Bulut’ aldı bizden “yedi yaşındaki”leri senin yanına. İşi hiç değişmedi Kara Bulut’un; işi öldürmek yalnız, hâlâ! Değişmeyen şey; gerçek hainlerin dünyayı kanlı yağmurlara bulamaya çalışması yine. Bir kara bulut ancak yağmurların rüyası olabilir zaten... 

Ağzı kulaklarında gülmeye devam ederken onlar, ‘haykıran puntolar’ adını bağırdı yine: Seni kucaklarcasına, severcesine, bir yandan da rahatsız edercesine. 

Vera’nın bir kızı varmış, eşyalarından bir sergi hazırladılar topraklarında. Ve ben dinledim şiirlerini senin sesinden, ilk defa orada: Nâzım gibiydi işte. Hayal edebildiğim kadar gerçek... 

Sıkılıyorum şimdi, şiirlerinin bugünü anlatır olmasından. O “pazarı, ilk kez güneşe çıkarılacakları pazarı” bekleyenlerin her gün artmasından, “bulutların adam öldürmesinden”.
“Gecenin en karanlık anı günün ağarmasına en yakın zamandır” sözü klişe midir bilmem ama, bu karanlıkta sen yanmasaydın ve biz yanmayacaksak fabrikalarda, okullarda, eylemlerde sokakta, güneşin altında “nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa”? 

Evet, hava ağır; “kurşun gibi ağır”. Biz koşacağız, sen yeter ki kurşun eritmeye çağırmaktan vazgeçme.

11 Şubat 2012 Cumartesi

Selam'ın Annesine...

Uludere'de hayatını kaybeden Selam Encü'nün annesinin şiiriyle, Uludere katliamı sonrası görüntülerden oluşan bir belgesel..
Görmeli ve unutmamalı diye düşündüm.

http://vimeo.com/35957176

9 Şubat 2012 Perşembe

Genç Akademisyenlerden Başbakana Yanıt

 
İmza metni:

Sayın Başbakan,
Bizler; Müslüman, Hristiyan, Yahudi ya da Zerdüşti, Alevi veya Şafii, dindar ya da dinsiz, Ateist veya Agnostik, laikliğin gerekliliğine yürekten inanan genç ve akademisyenler olarak dindar ve muhafazakar bir gençlik yetiştirmeye dair son açıklamalarınızı son derece tehlikeli ve ürkütücü buluyoruz.
Turan Dursun'un fikirlerinden dolayı katledilmesi, Aziz Nesin'in maruz kaldığı baskılar, Maraş ve Sivas katliamları ve son olarak Rahip Santoro ve Zirve Yayınevi cinayetleri hafızalarımızda bu kadar tazeyken, toplumu inanç üzerinden bölen, dahası yüzbinlerce vatandaşımızın benimsediği Ateizmi tüm kötülüklerin anası olarak hedef gösteren ayrımcı söyleminiz bizim açımızdan kabul edilemez. Bir Başbakan olarak sizin, tüm vatandaşlarınıza eşit mesafede yaklaşmanız gerektiğini ve bu tutumun demokrasinin birincil şartı olduğunu hatırlatırız.
Öte yandan, çok zor şartlar altında ve her an istismara açık şekilde yaşayan sokak çocuklarını (medya adı ile tinerci çocukları) söyleminizle bir kez daha yaralamanızı kınıyoruz. Bu çocukların bulundukları koşullar "maneviyat eksikliğinin" değil, sizin de on yıldır yönetiminde olduğunuz ülkemizin derin sosyal ve ekonomik sorunlarının sonucudur.
Sayın Başbakan,
Sizin görev ve sorumluluğunuz, öncelikli değeri insan ve doğa sevgisi olan ve eleştirel düşünebilen nesillerin yetişebilmesi için gerekli eğitim olanaklarının herkese eşit bir şekilde sunulabilmesi ve tüm bireylerin insanlık onuruna yaraşır bir yaşam sürmeleri için gereken koşulları sağlamaktır.
Son olarak, bu metni imzalarken hapislerde tutsak yatan yüzün üzerinde gazeteci, binlerce siyasetçi, milletvekilleri, Büşra hocamız ve beş yüzden fazla öğrenci arkadaşımızın durumundan endişe duyuyor ve tam da bu korku heyulasını yıkmak için imzamızı atıyoruz.
Saygılarımızla

2 Şubat 2012 Perşembe

Palyaço


i.

kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde
kaç kilo çekerdi yalnızlık
kaç kere ezildim altında
yaz yağmurlarının
belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize
kim sevmezdi çiçekleri filan
ben sevmezdim dedim, yalan dedi
bunu palyaço söyledi,
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım, yazmasam ağlayacaktım
herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz
biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde
ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz

ii.

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!
hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
gocunmam ki ben, ben gocunmam
bir palyaço ne kara gocunmazsa
o kadar, o kadar gocunmam işte
rakı doldurun! eksilmesin

iii.

bitmedi, yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz
hem biz o zaman kimdik ki, nerelere giderdik
her sokakta biraz daha eksilirdik
bilirdim, geceleri puslu puslu olurdu bazen
bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu
duyamadım, derdim, tekrar et!
sessizliğe bürünürdü o vakit her şey
sokaklar daha bir puslu
palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu
ve ben daha bir alçak olurdum
ağlardım biraz
hem sen kimsin, çekiştirme diyorum
hatta kuyruğuma basma diyorum
acıyor, tırmalarım,
-diyorum
kahrol, kahrol!
diyorum

iv.

geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda
korktum birden, kusacak gibi oldum
olur öyle dedi palyaço,
herkes alçaktır biraz
otur ulan! dedim, bağırdım ona
ben bazen bağırırım biraz
rakı doldur! dedim, eksilmesin!
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim
ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim
örneğin;
geçen gün bir kadınla seviştim
biraz değil çok seviştim
ya işte öyle palyaço
diyorum ki,
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz

v.

kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan
ben sevmezdim dedim, yalan
dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi, ben yazdım
yazmasam, alçak olacaktım
hem ben roman da yazdım biraz
bazen diyorum ki, palyaço,
sen olmasan ben ne yaparım
alçakça eksilirim belki biraz
her yağmur yağışında yerindi dibine girerim
hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki
ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi
biraz biraz anlıyorum ki,
yüzler eller, o terli vücutlar filan
her şey plastikmiş biraz

vi.

haydi sirtaki yapalım palyaço
rakı doldur, yine eksildik biraz.

29 Ocak 2012 Pazar

Utanç

Ingmar Bergman'a sormuşlar; Gidişat kötü,dünya nasıl kurtulacak? 
"Utanç",demiş Bergman.Dünyayı bir tek utanç kurtarabilir.

24 Ocak 2012 Salı

İsmail Abi İçin

Leyla ile Mecnun dizisini izleyenler bilir. ismail abi karakteri dizide, mahallenin 'yarım akıllı', deniz gibi engin yürekli, güzel insanıdır..
Her gördüğümde yüreğimde çok sevdiğim, üstü tozlanmış coşkunluğumu alevlendirir ismail abi.. dizi karakterini aşan bir adamdır benim için yani.. köle etmeye çalışan efendiler karşısındaki onurlu duruşu kaybetme korkumuza tokat indirir her seferinde... elinde ne var ne yoksa onun değildir zaten...
hüzne meyil edildiğinde, etmeyin eylemeyin der sarsar... çirkinleştiğinde sevdikleri, daraldığında algıları gönülleri, ayna tutar dostlarına... bizi boğan ne varsa onlardan sıyrılıp soluk alacağımız yolun ışığı gibi gelir hep bana ismail abi.
en son bölümde dostunu hiç istemediği bir halde görüp kırılınca gönlü çok şık biçimde postasını koyduğu işverene gidip, renkli kıyafetlerini de çıkarıp, boyun eğdiğini görmek ondan işte çok dokundu bana..
 eşin dostun eliyle koluyla gözüyle gönlüyle buluyorum ya yolumu, çok anlarım o yüzden dostun gönlü kararınca sana da felç iner... elin ayağın koyverir.. anlamsızlaşır her şey... bu ne akılsızlık ne de hamlıktır birçoklarının düşündüğü gibi... akıldan başka bir şeydir ihtiyacımız olan zaten, akıl sıkışınca kaçar, daha dirayetli, acıya dayanan akıl dışı bir şey var beni ayakta tutan, adını koymadığım, vicdan, ruh, ar, öz her neyse adı bu yazı da işte ona, dostlara ve ismail abiye...

18 Ocak 2012 Çarşamba

Hrant Dink İçin..

İki üç tetikçinin işi denilerek gerçeği örtmeye çalışanların yüzüne haykırmak şart oldu: Katil sizsiniz!
19 Ocak'ta, Taksim'den Hrant Dink'e doğru yürüyeceğiz.
Saklandığınız yerlerden bir bir bulup çıkarana kadar, üzerinize kusup, sizi öfkemizde boğana kadar susmayacağız. 

17 Ocak 2012 Salı

Kapitalizm ile Emek İlişkisinin kurulması ve 16 Ton Belgeseli

Aslında çok yaygın bir belgesel ama belki hala karşılaşmamış olanlar vardır diye düşünerek paylaşmak istedim. Enformasyon çağındayız nasıl olsa, Belgesel kapitalizmin oluşma sürecini akıcı bir dille ümit kıvanç tarafından seslendirilerek bize sunulmakta, hala izlemeyenler için iyi seyirler.

KURTULMAK

Yapilacak isleri bir onem sirasina koymak ne ciddi bir istir! Dogru siraya karar vermek, islerin kendisinden daha buyuk istir. Bir hoca, bir yazarin adini nasil olup da hic duymadigina, ayni yuz ifadesini kim bilir kacinci kez taklit ederek sasirirken sen utancinla, hemen bu acigi kapatmak icin bir zaman arayisina girersin. Daha gormus gecirmis olan kimileri, saskinliktan cok "sizin gibileri cok gorduk ama bu kadari da fazla" yi ses tonlarina yedirmeye calisirken, bu defa da sen, bu sevgisi ve tahammulu tukenmis deneyimli otoritenin, senin cehaletin karsisindaki olgunluguna hayran olursun. Ama affedersiniz, sorun bilgi uzerinden baskalarina nasil iktidar kuralacagi degildi, yapilacak islere karar verme sorunuydu... Ne olacagina, kim olacagina karar vermek de buna benzer tabii. "Bugun ne giysem" gibidir "o gun kim olsam". Soylemeye gerek var mi, elbette kim olacagina karar vermek de kim oldugundan onemlidir!

Sanmayin ki karar vermeye calisirken gecen bu zaman bos zamandir. Dusunurken dusunurken ne yapacagini, ilk hevesin kirilir, bu iyidir. Hatta bir de tamamen vazgecersen, bir turlu siraya koyamadigin hepsi onemli islerinden topluca kurtulursun. Kurtulmak, yapman gerekenlerden, secmen gerekenlerden kurtulmak. Istemedigin bir telefona yanit vermemek gibi.

Kurtulmak aslinda duyarsizlasmaktir; gozunu kulagini kapata kapata artik gormez, duymaz olmaktir. Bu duzenin cazibesi de kurtulmak isteyene turlu turlu olanaklar sunmasindan, hatta kimilerini kurtulmasi gereken hicbir sey olmadigina inandirmasindan degil mi?

Kurtulmak aslinda eylemsizliktir. Calan telefonu acmamak gibi. Hatta sesinden rahatsiz olup sesini kismak gibi. Sen duymadiktan sonra ha calmis ha calmamis...

Kulaklarina carpan ince seslerin pesinden gidip anlamaya calisan, hayal meyal gordukerine yaklasip yakindan bakan, kurtulmayan ama daha cok bulasan dostlarim,

Oyle mi olsa boyle mi diye calan telefonlari ertelerken ortaya portakal sandigini koyan dostlarim,

Midemizin bulanmadigi bu yerde portakal sandiginin ustunden konusmak ne de guzel!

9 Ocak 2012 Pazartesi

Anadoluyu Vermeyeceğiz!

İzleyemeyen varsa, durmasın izlesin.

Doğa Derneğinin hazırladığı belgesel sermaye ve devlet işbirliğiyle yürütülen talan karşısında Anadolu'nun isyanını anlatıyor.

http://www.youtube.com/watch?v=fmi33j5MXZM

Mehmet Aras için...

     18 Aralık'ta gözlerden ırak Palandöken'deki cezaevinde 13 yıldır tutuklu bulunan kanser hastası bir mahkum hayatını kaybetti. Adli tıp bırakılsın demişti. Cumhurbaşkanı'nın beklenen imzası gelmedi. Basında hiç sesi, yankısı duyulmadı. O sıralar Kim Jong İl'in tiyatroyu andıran ölüm ve yas haberleriyle çokça meşguldü medya.
   
     Mehmet Aras'ın maneviyatının ve direnme gücünün önünde saygıyla eğiliyorum.
     Aynı koğuşu paylaştıkları yoldaşının Mehmet Aras'ın ardından yazdığı yazıyı olduğu gibi aktarıyorum canlar.

1944: Iğdır Panik Köyü
Bir yangın. Anne dört çocuğunu kanatları altına almaya fırsat bulamıyor. Karanlığın içinden gelen kontralar, gecenin sessizliğinde evi ateşe vermişler. Ev, içindekilerle birlikte cayır cayır yanıyor. Kanatları tutuşan anne ile çocuklarının çığlıkları, gecenin  koyu karanlığını yırtıp Erzurum cezaevinde yatan baba Mehmet Aras'a ulaşıyor. Ranzasından doğrularak koğuştakilere "Kötü bir kabus gördüm" diyor. Eşi ve dört çocuğu evinde can vermiş. İçeride kabus dolu, dışarıda gerçek... Acılı baba olaydan sonra tahliye oluyor. Yeniden evleniyor, doğan dört çocuğuna yanan dört çocuğunun isimlerini veriyor. Mehmet Aras, Anka kuşu gibi küllerinden yeniden yarattı yuvasını. Kimbilir belki bu acı gırtlağında düğümlenip o zaman kansere dönüşmüştür. Mehmet Aras tekrar tutuklanır. DGM yanan evin küllerinden yeni aile kurmasının cezasını keser. Müebbet hapis cezası...
"Ateş Anıları" bu minvalde sürüp gider. Yer, zaman ve isimler farklı olabilir. Ezenler ile ezilenlerin yaşam öyküleri birbirlerine benzer. Bir imza iktidarın sembolüdür. Bizim sembolümüz ise direnmektir! Yüzü geleceğe dönük olanların hüznü daima gururlu, onurlu olur. Heval Mehmet bize güven, direnç ve umut bıraktı.
Erhan Kaya - Erzurum H Tipi Cezaevi