Ben küçüktüm Nâzım Amca,
senin sesin vardı hayalimde. Diziliydi kitapların, önünde bibloların durduğu
kütüphanemizde. Annem sesini
kalınlaştırarak bir şeyler mırıldanırdı tozunu alırken bibloların. Çok severdi
seni o. Tanımadın hiç onu, duymadı sesini; ama bana öğretti seni sevmeyi.
Önceleri “bir kısrak başı gibi uzanan memleket”ti aklımdaki; sonra Mavi Gözlü Dev oldu hayalim: “Elleri büyük işler için yapılmış Mavi Gözlü Dev”. Seninle birlikte kırıldım “minnacık kadına”. “Pazar günlerimi” doldurdun sonra, ben gerçeklerin ayırtına varırken ‘hain’ sözünü söylemenin ne kadar zor olması gerektiğini öğrendim senden.
Sen gittiğinden beri çok şey değişti; ama bir yandan da aynı kaldı aslında. Senin fikirlerin, inandıkların yaşadı bir yandan; bir taraftan çok sevdiğin insanlar, bu çok sevdiğin ülkenin insanları kavgalar ettiler. Cezalarını, pişmanlıklarını çocuklarına ödettiler. Nefretler büyüdü kimi zaman, kimi zaman el ele verdi insanlar. Gidenler oldu yanımızdan, yanına; yaslar tutuldu, sözler verildi. Adına filmler çekildi bu topraklarda, tiyatrolar, sergiler düzenlendi, konserler verildi. Çok değil; yirmi-otuz yıl sonra yanına gelecek insanlar seni tanımadan sen oldular. Kimi zaman cesaretinle sembol oldun, kimi zaman duygularınla arkadaş, fikirlerinle yoldaş... Kullandılar da adını, göstergesi oldun sözde anlayışlılıkların.
Önceleri “bir kısrak başı gibi uzanan memleket”ti aklımdaki; sonra Mavi Gözlü Dev oldu hayalim: “Elleri büyük işler için yapılmış Mavi Gözlü Dev”. Seninle birlikte kırıldım “minnacık kadına”. “Pazar günlerimi” doldurdun sonra, ben gerçeklerin ayırtına varırken ‘hain’ sözünü söylemenin ne kadar zor olması gerektiğini öğrendim senden.
Sen gittiğinden beri çok şey değişti; ama bir yandan da aynı kaldı aslında. Senin fikirlerin, inandıkların yaşadı bir yandan; bir taraftan çok sevdiğin insanlar, bu çok sevdiğin ülkenin insanları kavgalar ettiler. Cezalarını, pişmanlıklarını çocuklarına ödettiler. Nefretler büyüdü kimi zaman, kimi zaman el ele verdi insanlar. Gidenler oldu yanımızdan, yanına; yaslar tutuldu, sözler verildi. Adına filmler çekildi bu topraklarda, tiyatrolar, sergiler düzenlendi, konserler verildi. Çok değil; yirmi-otuz yıl sonra yanına gelecek insanlar seni tanımadan sen oldular. Kimi zaman cesaretinle sembol oldun, kimi zaman duygularınla arkadaş, fikirlerinle yoldaş... Kullandılar da adını, göstergesi oldun sözde anlayışlılıkların.
Çok da yanlış anladık seni. “Ben miydim yanılan?” çok sordum
kendime. Zühre sanmamdan mıdır kendimi, tanışmamızdaki çocukluğumdan mıdır sana
sevgim bilmem, ama ne yalancı zihniyetlerin oyuncağı edilir “Kerem Gibi”, ne de
savaşa gidercesine okunur şiirlerin, savaşa çağırırcasına.
“Hiroşimalı Kız”la konuştum geçenlerde Nâzım Amca. Hiç büyümedi ya o; yedi yaşında hala. Ablalık yapıyor; ama şimdi yeni “yedi yaşında”lara. Gazze’den, Bağdat’tan, Diyarbakır’dan arkadaşlar edinmiş kendine. Sarıl onlara, bizim adımıza özür dile sustuğumuz her saniye için. Dipçikler, satırlar konuşurken, biz yeterince bağırmadığımız için. Evet; ‘Kara Bulut’ aldı bizden “yedi yaşındaki”leri senin yanına. İşi hiç değişmedi Kara Bulut’un; işi öldürmek yalnız, hâlâ! Değişmeyen şey; gerçek hainlerin dünyayı kanlı yağmurlara bulamaya çalışması yine. Bir kara bulut ancak yağmurların rüyası olabilir zaten...
Ağzı kulaklarında gülmeye devam ederken onlar, ‘haykıran puntolar’ adını bağırdı yine: Seni kucaklarcasına, severcesine, bir yandan da rahatsız edercesine.
Vera’nın bir kızı varmış, eşyalarından bir sergi hazırladılar topraklarında. Ve ben dinledim şiirlerini senin sesinden, ilk defa orada: Nâzım gibiydi işte. Hayal edebildiğim kadar gerçek...
Sıkılıyorum şimdi, şiirlerinin bugünü anlatır olmasından. O “pazarı, ilk kez güneşe çıkarılacakları pazarı” bekleyenlerin her gün artmasından, “bulutların adam öldürmesinden”.
“Hiroşimalı Kız”la konuştum geçenlerde Nâzım Amca. Hiç büyümedi ya o; yedi yaşında hala. Ablalık yapıyor; ama şimdi yeni “yedi yaşında”lara. Gazze’den, Bağdat’tan, Diyarbakır’dan arkadaşlar edinmiş kendine. Sarıl onlara, bizim adımıza özür dile sustuğumuz her saniye için. Dipçikler, satırlar konuşurken, biz yeterince bağırmadığımız için. Evet; ‘Kara Bulut’ aldı bizden “yedi yaşındaki”leri senin yanına. İşi hiç değişmedi Kara Bulut’un; işi öldürmek yalnız, hâlâ! Değişmeyen şey; gerçek hainlerin dünyayı kanlı yağmurlara bulamaya çalışması yine. Bir kara bulut ancak yağmurların rüyası olabilir zaten...
Ağzı kulaklarında gülmeye devam ederken onlar, ‘haykıran puntolar’ adını bağırdı yine: Seni kucaklarcasına, severcesine, bir yandan da rahatsız edercesine.
Vera’nın bir kızı varmış, eşyalarından bir sergi hazırladılar topraklarında. Ve ben dinledim şiirlerini senin sesinden, ilk defa orada: Nâzım gibiydi işte. Hayal edebildiğim kadar gerçek...
Sıkılıyorum şimdi, şiirlerinin bugünü anlatır olmasından. O “pazarı, ilk kez güneşe çıkarılacakları pazarı” bekleyenlerin her gün artmasından, “bulutların adam öldürmesinden”.
“Gecenin en karanlık anı
günün ağarmasına en yakın zamandır” sözü klişe midir bilmem ama, bu karanlıkta
sen yanmasaydın ve biz yanmayacaksak fabrikalarda, okullarda, eylemlerde
sokakta, güneşin altında “nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa”?
Evet, hava ağır; “kurşun gibi ağır”. Biz koşacağız, sen yeter ki kurşun eritmeye çağırmaktan vazgeçme.
Evet, hava ağır; “kurşun gibi ağır”. Biz koşacağız, sen yeter ki kurşun eritmeye çağırmaktan vazgeçme.
