Sayfalar

25 Şubat 2012 Cumartesi

Nâzım Amca’ ya



Ben küçüktüm Nâzım Amca, senin sesin vardı hayalimde. Diziliydi kitapların, önünde bibloların durduğu kütüphanemizde.  Annem sesini kalınlaştırarak bir şeyler mırıldanırdı tozunu alırken bibloların. Çok severdi seni o. Tanımadın hiç onu, duymadı sesini; ama bana öğretti seni sevmeyi. 

Önceleri “bir kısrak başı gibi uzanan memleket”ti aklımdaki; sonra Mavi Gözlü Dev oldu hayalim: “Elleri büyük işler için yapılmış Mavi Gözlü Dev”. Seninle birlikte kırıldım “minnacık kadına”. “Pazar günlerimi” doldurdun sonra, ben gerçeklerin ayırtına varırken ‘hain’ sözünü söylemenin ne kadar zor olması gerektiğini öğrendim senden. 

Sen gittiğinden beri çok şey değişti; ama bir yandan da aynı kaldı aslında. Senin fikirlerin, inandıkların yaşadı bir yandan; bir taraftan çok sevdiğin insanlar, bu çok sevdiğin ülkenin insanları kavgalar ettiler. Cezalarını, pişmanlıklarını çocuklarına ödettiler. Nefretler büyüdü kimi zaman, kimi zaman el ele verdi insanlar. Gidenler oldu yanımızdan, yanına; yaslar tutuldu, sözler verildi. Adına filmler çekildi bu topraklarda, tiyatrolar, sergiler düzenlendi, konserler verildi. Çok değil; yirmi-otuz yıl sonra yanına gelecek insanlar seni tanımadan sen oldular. Kimi zaman cesaretinle sembol oldun, kimi zaman duygularınla arkadaş, fikirlerinle yoldaş... Kullandılar da adını, göstergesi oldun sözde anlayışlılıkların. 
Çok da yanlış anladık seni. “Ben miydim yanılan?” çok sordum kendime. Zühre sanmamdan mıdır kendimi, tanışmamızdaki çocukluğumdan mıdır sana sevgim bilmem, ama ne yalancı zihniyetlerin oyuncağı edilir “Kerem Gibi”, ne de savaşa gidercesine okunur şiirlerin, savaşa çağırırcasına.

“Hiroşimalı Kız”la konuştum geçenlerde Nâzım Amca. Hiç büyümedi ya o; yedi yaşında hala. Ablalık yapıyor; ama şimdi yeni “yedi yaşında”lara. Gazze’den, Bağdat’tan, Diyarbakır’dan arkadaşlar edinmiş kendine. Sarıl onlara, bizim adımıza özür dile sustuğumuz her saniye için. Dipçikler, satırlar konuşurken, biz yeterince bağırmadığımız için. Evet; ‘Kara Bulut’ aldı bizden “yedi yaşındaki”leri senin yanına. İşi hiç değişmedi Kara Bulut’un; işi öldürmek yalnız, hâlâ! Değişmeyen şey; gerçek hainlerin dünyayı kanlı yağmurlara bulamaya çalışması yine. Bir kara bulut ancak yağmurların rüyası olabilir zaten... 

Ağzı kulaklarında gülmeye devam ederken onlar, ‘haykıran puntolar’ adını bağırdı yine: Seni kucaklarcasına, severcesine, bir yandan da rahatsız edercesine. 

Vera’nın bir kızı varmış, eşyalarından bir sergi hazırladılar topraklarında. Ve ben dinledim şiirlerini senin sesinden, ilk defa orada: Nâzım gibiydi işte. Hayal edebildiğim kadar gerçek... 

Sıkılıyorum şimdi, şiirlerinin bugünü anlatır olmasından. O “pazarı, ilk kez güneşe çıkarılacakları pazarı” bekleyenlerin her gün artmasından, “bulutların adam öldürmesinden”.
“Gecenin en karanlık anı günün ağarmasına en yakın zamandır” sözü klişe midir bilmem ama, bu karanlıkta sen yanmasaydın ve biz yanmayacaksak fabrikalarda, okullarda, eylemlerde sokakta, güneşin altında “nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa”? 

Evet, hava ağır; “kurşun gibi ağır”. Biz koşacağız, sen yeter ki kurşun eritmeye çağırmaktan vazgeçme.

11 Şubat 2012 Cumartesi

Selam'ın Annesine...

Uludere'de hayatını kaybeden Selam Encü'nün annesinin şiiriyle, Uludere katliamı sonrası görüntülerden oluşan bir belgesel..
Görmeli ve unutmamalı diye düşündüm.

http://vimeo.com/35957176

9 Şubat 2012 Perşembe

Genç Akademisyenlerden Başbakana Yanıt

 
İmza metni:

Sayın Başbakan,
Bizler; Müslüman, Hristiyan, Yahudi ya da Zerdüşti, Alevi veya Şafii, dindar ya da dinsiz, Ateist veya Agnostik, laikliğin gerekliliğine yürekten inanan genç ve akademisyenler olarak dindar ve muhafazakar bir gençlik yetiştirmeye dair son açıklamalarınızı son derece tehlikeli ve ürkütücü buluyoruz.
Turan Dursun'un fikirlerinden dolayı katledilmesi, Aziz Nesin'in maruz kaldığı baskılar, Maraş ve Sivas katliamları ve son olarak Rahip Santoro ve Zirve Yayınevi cinayetleri hafızalarımızda bu kadar tazeyken, toplumu inanç üzerinden bölen, dahası yüzbinlerce vatandaşımızın benimsediği Ateizmi tüm kötülüklerin anası olarak hedef gösteren ayrımcı söyleminiz bizim açımızdan kabul edilemez. Bir Başbakan olarak sizin, tüm vatandaşlarınıza eşit mesafede yaklaşmanız gerektiğini ve bu tutumun demokrasinin birincil şartı olduğunu hatırlatırız.
Öte yandan, çok zor şartlar altında ve her an istismara açık şekilde yaşayan sokak çocuklarını (medya adı ile tinerci çocukları) söyleminizle bir kez daha yaralamanızı kınıyoruz. Bu çocukların bulundukları koşullar "maneviyat eksikliğinin" değil, sizin de on yıldır yönetiminde olduğunuz ülkemizin derin sosyal ve ekonomik sorunlarının sonucudur.
Sayın Başbakan,
Sizin görev ve sorumluluğunuz, öncelikli değeri insan ve doğa sevgisi olan ve eleştirel düşünebilen nesillerin yetişebilmesi için gerekli eğitim olanaklarının herkese eşit bir şekilde sunulabilmesi ve tüm bireylerin insanlık onuruna yaraşır bir yaşam sürmeleri için gereken koşulları sağlamaktır.
Son olarak, bu metni imzalarken hapislerde tutsak yatan yüzün üzerinde gazeteci, binlerce siyasetçi, milletvekilleri, Büşra hocamız ve beş yüzden fazla öğrenci arkadaşımızın durumundan endişe duyuyor ve tam da bu korku heyulasını yıkmak için imzamızı atıyoruz.
Saygılarımızla

2 Şubat 2012 Perşembe

Palyaço


i.

kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde
kaç kilo çekerdi yalnızlık
kaç kere ezildim altında
yaz yağmurlarının
belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları
her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk
hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize
kim sevmezdi çiçekleri filan
ben sevmezdim dedim, yalan dedi
bunu palyaço söyledi,
palyaço söyledi ben yazdım
yazdım, yazmasam ağlayacaktım
herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım
sırf bu yüzden mi ağladım
alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz
biraz birazdım her şeyden
dün biraz sinirlenmiştim mesela
yarın bir kadını seveceğim biraz
biraz biraz kör oldum bügünlerde
ama rakı kadehlerini boşaltmayın
eksilmesin hiçbir şey
hiçbir şeyden dahi olsa
kalsın biraz

ii.

umursamıyorum yılgınlığımı filan
çünkü sessizce yaşanmalı her şey
bir devrim sessizce olmalı mesela
ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
bir palyaço neden yalan söylesin ki
ben palyaço olsaydım söylemezdim
marangoz olsaydım da söylemezdim
ben insan olsaydım yalan söylemezdim!
hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını
kaç kilo çeker ki bir palyaço
hem neden yüzüme vuruyorsunuz
bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
gocunmam ki ben, ben gocunmam
bir palyaço ne kara gocunmazsa
o kadar, o kadar gocunmam işte
rakı doldurun! eksilmesin

iii.

bitmedi, yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz
hem biz o zaman kimdik ki, nerelere giderdik
her sokakta biraz daha eksilirdik
bilirdim, geceleri puslu puslu olurdu bazen
bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu
duyamadım, derdim, tekrar et!
sessizliğe bürünürdü o vakit her şey
sokaklar daha bir puslu
palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu
ve ben daha bir alçak olurdum
ağlardım biraz
hem sen kimsin, çekiştirme diyorum
hatta kuyruğuma basma diyorum
acıyor, tırmalarım,
-diyorum
kahrol, kahrol!
diyorum

iv.

geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda
korktum birden, kusacak gibi oldum
olur öyle dedi palyaço,
herkes alçaktır biraz
otur ulan! dedim, bağırdım ona
ben bazen bağırırım biraz
rakı doldur! dedim, eksilmesin!
ben bazen eksilirim biraz
aslında hepimiz eksilirmişiz biraz
bunu sonradan öğrendim
ben aslında her şeyi sonradan öğrendim
herkes herkesi sonradan öğrenirmiş
bunu da sonradan öğrendim
örneğin;
geçen gün bir kadınla seviştim
biraz değil çok seviştim
ya işte öyle palyaço
diyorum ki,
bunu da yeni öğrendim
sevişmek de eksilmekmiş biraz

v.

kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan
ben sevmezdim dedim, yalan
dedi
bunu palyaço söyledi
palyaço söyledi, ben yazdım
yazmasam, alçak olacaktım
hem ben roman da yazdım biraz
bazen diyorum ki, palyaço,
sen olmasan ben ne yaparım
alçakça eksilirim belki biraz
her yağmur yağışında yerindi dibine girerim
hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki
ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi
biraz biraz anlıyorum ki,
yüzler eller, o terli vücutlar filan
her şey plastikmiş biraz

vi.

haydi sirtaki yapalım palyaço
rakı doldur, yine eksildik biraz.